• Het is alweer oktober. En het is al oktoberweer. Als het in de zomer 40 graden is, zal dat ergens terug moeten komen, en dat is, getuige de overvloedige regenval, blijkbaar nu. Niet onterecht denk ik, aangezien ik sloten bij mij in de buurt die tot op de bodem droog stonden weer gevuld zie worden. En blijkbaar was die bodem zo droog dat de diepere lagen als het ware het water opzuigen, aangezien de velden al dat water tot op heden prima verwerken. En anders hebben we gelukkig altijd nog plastic…Zo dacht ik op vrijdag de 4e oktober dat ‘we’ de volgende zaterdag niet zouden gaan spelen, maar een persoonlijke keuring op vrijdagmiddag liet aan duidelijkheid niets te wensen over, veld 5A was prima bespeelbaar. En dus wachtte daar de volgende dag de ontmoeting met buurman FC Aalsmeer. Die buurman was in mei op hetzelfde veld, maar dan op de andere helft (B) en in de vorige leeftijdscategorie ongenadig hard over de knie gelegd. Na 3 kwartjes stopte hun technische leiding toen met zeuren tegen de scheidsrechter en smeekten in plaats daarvan om het einde. De scheids liet echter terecht doorspelen en toen had Aalsmeer toch nog twee keer gescoord, maar er 13 binnen gekregen…Aangezien Roda’23 O12-1 in de strijd om de eerste plaats van de bekercompetitie nog wel wat doelpunten kon gebruiken, was dat een mooi uitgangspunt. Zeker in de wetenschap dat van dat Aalsmeer eigenlijk de twee beste spelers waren doorgeschoven naar de O13-1. Zo wist Roda wat het te doen stond, helaas nog zonder de voorlopig geblesseerde Ridwan. In mei was Roda voortvarend begonnen en dat gebeurde nu eigenlijk weer. Binnen een minuut of tien stond het door Dean 2-0 en waren er ook al wat mogelijkheden verkwanseld, maar daar stokte het. En niet zo’n beetje ook. En dat doet de O12-1 eigenlijk zelf.

    Ook in oktober begint de aanloop naar het door mij wat verfoeide Sinterklaasgebeuren, wat zich mede uit in overvloedige reclame voor speelgoed en bordspelletjes. Ook worden er allerlei nieuwe spellen op de markt gebracht, ik neem aan dat u toch ook op de hoogte bent van de nieuwste uitgave van FIFA (20) en de ophef rond de laatste update van Fortnite…In het spoor van dergelijke gebeurtenissen òf misschien wel als gevolg daarvan, heeft de O12-1 een eigen versie van het spelletje voetbal uitgebracht, getiteld “Wie wil ’m?”. Als je de jongens vooraf vraagt wat ze willen doen in een wedstrijd, is het “schieten, scoren, overspelen, passen, acties maken!”. Dat zijn allemaal leuke dingen in het spelletje, waar je altijd zeker één ding voor nodig hebt, nl. (alle komische antwoorden weglatend) de bal! Maar als de heren dan op zaterdag op het veld staan, dan lijkt het of ze dat ding nou juist net nièt willen hebben. Een veel voorkomend beeld is dan dat 7 paar ogen een tikje argwanend STAAN te kijken naar die ene teamgenoot die ‘m dan wel heeft, maar er eigenlijk net zo graag van af wil…Op de trainingen wordt daar méér dan eens aandacht aan geschonken. Mijn nieuwe favoriete oefening is “trainertje-tik”; een positiespel en als de trainer je op enig moment stil zit STAAN, dan roept hij je naam en moet je eerst de trainer aantikken voor je verder mag. En dan zie je ook wel enige verbetering, maar op zaterdag lijkt dat allemaal weer glad vergeten. De O12-1 wil graag voetballen, maar de bal willen ze niet zo graag hebben. Er wordt niet om gevraagd, er wordt amper bewogen, er wordt matig onderling gecoacht, er wordt eigenlijk weinig tot niets gedaan om elkaar te helpen en om samen tot voetballen te komen. De grap is dat dit team het best kan, getuige het feit dat ze al sinds 6 april ongeslagen zijn in officiële wedstrijden en getuige ook het feit dat Noah is uitgenodigd door de KNVB. Hoe krijgen we de O12-1 aan het voetballen?

    Of misschien is een betere vraag “Hoe laten we de O12-1 nog beter voetballen?”. Want dat ze wat kunnen, staat buiten kijf. Tegen Aalsmeer zakten ze na de 2-0 ver weg en direct na de rust volgde zelfs een tegentreffer. Dat was het sein om weer vooruit te gaan en zeker aanvallend en qua drang naar doelpunten kunnen deze jongens echt wel wat. Dean zorgde meteen voor 3-1 en via Xavier (2), Tycho (2) en nog een keer Dean werd er verder gebouwd naar 8-1 en dat had nog heel veel meer kunnen en misschien wel moeten zijn, voordat Aalsmeer in de slotminuut nog naar een treffer sprintte.

    Een week later trad Roda O12-1 aan tegen Atletico Club. In Amsterdam, welteverstaan. AC Amsterdam is de jongste vereniging van de hoofdstad, pas 2 jaar oud. Een club die graag “meer wil zijn dan alleen een voetbalclub” en ook een “grote maatschappelijke functie wil invullen”. Nog een opvallende uitspraak van de initiatiefnemer “Het voetbal komt niet altijd op de eerste plaats”. Dat zou je niet zeggen als je hem op zaterdag bezig zag, maar daarover later meer. De club huist in een “sportverzamelgebouw” op sportpark de Eendracht. Een interessant woord voor Scrabble en met recht zo genoemd, want op de lange lijst met bewoners ontwaarde ik een kaatsclub (!) en een Australian Football-club. Toch bijzonder, dat verenigingsleven in Nederland. Naast het enige rugbyveld op deze wereld van kunstgras, trad ook op plastic Roda aan tegen het rood-zwarte gestreepte AC, vrij naar AC Milan. In lengte en leeftijd een bonte verzameling spelertjes, wat pas 1 overwinning had geboekt. Maar waar vooral de technische staf vooraf weer beducht was, aangezien spelen tegen ploegen uit Nieuw West de O12-1 totaal niet ligt. Dat zijn nl. vaak onorthodoxe vrijbuiters, die als team niet altijd een geheel vormen, maar met hun techniek, brutaliteit en ongebreideld enthousiasme de brave borstjes uit Amstelveen vaak voor problemen stellen. En vandaag was dat weer niet anders. Want waar de Roda-boys de bal dus eigenlijk liever niet hebben, willen deze jongetjes niks anders. Die vinden het eigenlijk jammer dat er maar 1 bal in het spel is! Dus jullie willen ‘m niet?! Nou, geef dan maar hier!! En weg zijn ze. Aangezien de heren ook naar de stand kijken, dacht Roda waarschijnlijk aan een makkie en als dat niet zo was, dan na de 0-1 zeker. Dat was een zeer vroeg Sinterklaascadeautje, aangezien het keepertje van Atletico de bal zo in de voeten van Dave schoof.

    Ondanks de voorsprong ging Roda weer ouderwets “Wie wil’m” spelen en dat was koren op de molen van AC. Die namen de bal elke keer met liefde over, om daarna de kortst mogelijke weg naar het doel te zoeken. Het werd 1-1 uit een penalty, tussendoor werd de 1-2 nog binnen geklutst door Tycho, maar twee snelle overnames werden met twee fraaie treffers beklonken en het was 2-3. En dan gaan er ook andere sentimenten meespelen. AC rook dat er wat te halen viel tegen toch de koploper en gooide er nog een schepje bovenop. Daarbij gesteund door liefst 3 begeleiders met Noord-Afrikaans temperament, waarbij vooral de initiatiefnemer van het project Atletico Club Amsterdam opviel. Voetbal komt niet altijd op de eerste plaats, maar deze zaterdagochtend even wel. De jongens van AC werden begeleid door een man met een groene jas, maar de grote roerganger stond aan de overkant luid en duidelijk de spelertjes, maar ook nog de scheidsrechter te coachen. Nog bijzonderder als je bedenkt dat hijzelf, de roerganger, als scheidsrechter op het digitale wedstrijdformulier stond…

    De strijd werd van beide kanten feller. Xavier knikte de 3-3 binnen en toen ging het helemaal los. Xavier werd er uitgestuurd, vanwege vermeend natrappen, corners mochten opeens niet meer in gedribbeld worden en toen trainer Wim daar wat van zei, kwamen 4 man hem even uitleggen hoe het zou moeten…kortom, de sfeer was top en als klap op de vuurpijl werd het 4-3 voor AC. De uitsluiting van Xavier duurde tot in het 4e blokje, maar boos als hij was, want in zijn ogen onschuldig, zorgde hij een minuut na zijn rentree knap voor de gelijkmaker, 4-4. Om het allemaal nog wat erger te maken roste Freek een minuut later de 4-5 binnen. Hij nam een weggewerkte bal in een keer op de pantoffel en die viel van hoog zo over het kleine keepertje heen, waarbij Xavier zeker volgens de hoofdcoach ook nog hinderlijk in de weg liep…de scheidsrechter gaf echter een goal en de grote baas aan de overkant werd bijkans gek, want in alle tumult kon hij de scheids vocaal niet bereiken…Maar goed, er was nog tijd en AC ging er nog vol voor. Viggo, de hele wedstrijd al op dreef, hield echter zijn goal verder schoon en voor mij verbazingwekkend stopte de scheids redelijk op tijd. Roda had weer gewonnen, maar het was echt niet verdiend te noemen. Het tekent de rare spagaat van de O12-1. Absoluut niet goed spelen, maar toch goed genoeg zijn om 6 van de 7 bekerwedstrijden te winnen. Er is in aanloop naar de 2e competitie dit seizoen dus nog genoeg werk aan de winkel. De technische staf staat open voor alle gouden tips. Wie wil ’m? Een koninkrijk voor een antwoord…