Je kent het wel, het gevoel van machteloosheid. Zo voelde ik mij eigenlijk na de wedstrijd van afgelopen zaterdag. Het was voor de D3 een goede voetballende wedstrijd. Veel in balbezit, goed positie spel. Eigenlijk was het meer dan goed te noemen. Maar vandaag hadden we het vizier niet scherp staan.  Veelal kwamen we goed door en kwamen we een aantal keren ook vrij voor de keeper, maar wisten we de bal niet achter de doelman te krijgen. 

De eerste helft was de D3 de betere van de twee, goed gecontroleerd spel, wel iets terug vallend aan het einde van de eerste helft, maar we pakte de draad na de rust periode weer op. Daar waar we een hele grote kans kregen op de 1-0 moesten we even later de 0-1 toe staan. Ik moet heel eerlijk zeggen een mooi afstandschot. Maar de wijze waarop de aanval begon van de tegenstander kwam ook deels door ons zelf. Daarna kregen we nog twee levensgrote kansen om een doelpunt te maken. En eerlijk gezegd zou dat ook het meest eerlijke zijn. 

De tegenstander was scherper voor het doel en wist nog twee keer te scoren. Op gebied van koelbloedigheid hebben ze ons afgetroefd. Toen ik de wedstrijd nog even analyseerde met de coach van de tegenstander gaf hij ruimbreed toe dat wij de beste waren als het ging om positie spel en balbezit. Een gelijkspel zou volgens ons beiden eerlijker zijn geweest. 

Natuurlijk wil je altijd meer als team en als coach. Maar eerlijk gezegd ben ik best tevreden na deze wedstrijd, voornamelijk vanwege het feit dat we zijn blijven voetballen. Dat is een compliment waardig. Een uitslag van 0-3 klinkt alsof we een slechte wedstrijd hebben gespeeld, maar dat is niet zo. Positief punt, het was een oefenwedstrijd. Dus verliezen mag, en we hebben er ook weer wat van geleerd. 

Jeroen